'Ik durfde nooit mijn stem te gebruiken'

Ik durfde nooit mijn stem te gebruiken

Onlangs liet ik op een event voor een publiek met toch wel een paar honderd mensen onbeschaamd mijn stem horen…

Misschien denk je nu… ‘What’s the point’?

Een beeld katapulteerde me even terug naar mijn kindertijd.

Als kind vond ik het heel 'normaal' dat ik nooit mijn stem durfde te gebruiken.

Ik was vaak angstig en verlegen met trillende stembanden…

Bang om wat ik voelde écht schaamteloos en recht voor de raap uit te spreken…

Bang om “te veel” of “net niet genoeg” te zijn…

Door te spreken op het event besefte ik dat mijn stem ècht mag gehoord worden…

Voor mij symboliseerde het moed en vertrouwen.

In een ruimte vol mensen mijn stem laten klinken, vrijuit delen èn ook zichtbaar zijn.

Gewoon mijn plek innemen…

Niet te veel, niet te weinig…

Terwijl er ergens in mij nog altijd dat stille kind zat die dacht dat zwijgen veiliger was.

Dat is ook wat ik de laatste jaren echt uitdraag.

Spreek je uit, geef woorden aan wat je voelt.

Ookal vinden mensen het soms niet fijn en krijg je kritiek of commentaar…

Aan de andere kant zijn er ook mensen me zó vaak dankbaar voor wat ik schrijf of uitdraag…

En eerlijk… ik doe het nooit voor de ander !

Ik doe het steeds voor mezelf !

En als ik de ander kan inspireren…

dan neem ik dat er graag bij

We hebben meer mensen nodig die zich uitspreken in deze tijden…

De tijd van braaf en lief ‘JA’ knikken is voorbij.

Gebruik ook maar eens die felle ‘NEE’.

Jouw lichaam draagt wat jij woorden mag geven.

Ik nodig je uit : Geef jezelf stilaan toestemming om je stem toch naar buiten te brengen….

Want jouw stem mag gehoord worden

Minder weergeven