Wanneer vermoeidheid bedding krijgt...

Wanneer de vermoeidheid bedding krijgt…

Wanneer je jezelf ècht toestaat om naar de diepte te gaan van je eigen lichaam,

dan krijgt datgene wat aan de oppervlakte drijft de ruimte om gevoeld te worden…

Voor mij voelt het alsof de vermoeidheid die ik jarenlang liet opstapelen me nu iets komt tonen.

Dan sta ik stil en observeer ik de wereld om me heen.

Ik kijk rond en zie mensen die alles geven.

Echt alles !

Hun tijd, hun energie, hun aandacht, hun lijf.

En toch voelen ze zich nooit genoeg.

Altijd net tekort. Altijd nog iets te bewijzen.

Zo was ik ook …

En dan breken ze.

En dan noemen we dat burn-out.

Alsof het iets is dat hén overkomt.

Alsof het niet logisch is.

Maar misschien is burn-out geen probleem.

Misschien is het een reactie.

Een gezonde reactie op een ongezonde manier van leven.

Ik geloof steeds minder dat mensen kapotgaan.

Ik geloof dat ze wakker worden in bewustzijn.

Dat er iets in hen zegt:

“Dit is niet waarom ik hier ben.”

We zijn geen robots.

We zijn geen CV’s met een hartslag.

En toch leven we in een wereld

die ons behandelt alsof we vervangbaar zijn.

Alsof rust niet toegestaan is.

Alsof voelen tijdverlies is.

Alsof gewoon ‘zijn’ niet genoeg is.

Misschien is dit geen mentale crisis.

Misschien is dit een spirituele noodkreet.

Van lichamen die te lang genegeerd zijn.

Van zielen die te lang op ‘mute’ stonden.

En misschien is de echte vraag niet:

“Hoe worden we weer productief?”

Maar eerder:

“Hoe durven we weer mens te zijn?”